Gergeti, Kościół

LEGENDA  o gruzińskiej gościnności mówi o tym, jak to Bóg rozdawał ziemię narodom, a Gruzini w tym czasie zamiast kłócić się o nią jak wszystkie inne narody, usiedli spokojnie i radośnie ucztowali, rozkoszując się swoim winem. Gdy już wszystko zostało podzielone, na ich pytanie co z ich ziemią, Bóg powiedział: A gdzie byliście jak rozdawałem ziemię? Odpowiedź była zaskakująco prosta: jedliśmy, piliśmy, ucztowaliśmy i gości przyjmowaliśmy. Tak gościnnemu narodowi Bóg zdecydował się oddać kawałek ziemi, który planował zachować sobie. Stąd Gruzja jest tak piękna, a gościnność i szczodrość Gruzinów znana jest do chwili obecnej.

Tbilisi, łaźnie

Gruzja od dawna przyciąga wielu turystów z uwagi na swoją bogatą kulturę, unikalną naturę, gościnność i wspaniałą gruzińską kuchnię. Do tego dla nas Polaków szczególnie miłe jest to, iż jest to kraj wyjątkowo sympatyzujący z Polską i Polakami, a wsparcie Polski podczas konfliktu z Rosją w 2008 roku  pozostanie na zawsze w pamięci Gruzinów. Nie ulega wątpliwości, iż każdy z nas odwiedzający ten kraj, będzie się w Gruzji czuł jak w domu.
Różnorodność krajobrazu tego, wydawałoby się małego kraju, jest zadziwiająca, dlatego każdy znajdzie tam coś dla siebie. Przystankiem numer 1 pozostaje oczywiście stolica - Tbilisi, unikalne miasto, w którym już podczas pierwszej wizyty można się absolutnie zakochać. Urzeka ono przede wszystkim swoją starówką z przepięknymi oryginalnymi budynkami ze słynnymi balkonami, które można fotografować bez końca. Miasto, które zdaje się nie zasypiać, tętni życiem i stale się rozwija, i tak nieprzerwanie od IV w p.n.e. (według znalezisk archeologicznych właśnie z tego czasu pochodzą pierwsze ślady przebywania człowieka w tym miejscu). Aż trudno sobie wyobrazić, że Tbilisi od IV w. n.e. było już stałą osadą, a od V w. n.e. stolicą państwa. Koniecznie należy odwiedzić podczas pobytu słynne łaźnie, jako że Tbilisi słynie ze swoich ciepłych wód siarkowych. Kolejną niezwykłą cechą tego miasta jest fakt, że zamieszkuje je ponad 100 narodowości, które cały czas żyją i szanują się nawzajem. Tutaj łatwo zobaczyć obok siebie meczet, synagogę, ormiańską cerkiew, kościół katolicki i prawosławną cerkiew. Jest to wyraz ogromnej tolerancji mieszkańców tego unikalnego miasta.  Obecnie dzięki bezpośrednim połączeniom LOT-u  już nawet w około trzy  godziny możemy przemieścić się z Warszawy do „gorącego miasta”  (gruzińskie słowo ”tbili” oznacza „ciepły”).

Winnica Chateau Mukhrani

Gergeti, kościół

 Nie ulega wątpliwości, że kraj  w którym ślady ludzkości sięgają 1,8 mln lat wstecz musi mieć długą, barwną, interesującą historię. Kultura, sztuka, architektura, wszystko to fascynuje i nie sposób nie podziwiać wspaniałych klasztorów, zabytków świeckich i sakralnych nawet przez tych, którzy nie są fanami historii i zwiedzania Nawet najbardziej „odpornym” na piękno architektury i sztuki trudno będzie oderwać wzrok od monastyru  Dawid Garedża, częściowo wykutego w skale czy monumentalnego, budzącego podziw klasztoru Cminda Sameba, znajdującego się niedaleko wioski Gergeti, wyniośle prezentującego się na tle wyniosłego szczytu Kazbek.
A przecież jest jeszcze fascynujące wybrzeże Morza Czarnego i słynne Batumi, o którym śpiewały nasze Filipinki już dawno. A więc dla fanów ciepłych klimatów, palm, morza i plażowania, Gruzja też ma swoją propozycję. Urocze miasto z secesyjnymi pałacami, które od ponad 5 lat przechodzi swoistą odnowę, bo powstaje wiele wspaniałych nowoczesnych budynków, a cała ta kompozycja „starego i nowego” jest cudownie podświetlona o zmroku. Zapewniam, że  każdy wyjeżdżając  z Batumi będzie chciał powtórzyć za Filipinkami : "Z ciężkim sercem żegnamy Gruzji brzeg!"

Batumi

Restauracja Phaetoni

Tekst i zdjęcia: Agnieszka Jasińska-Goerdt, przedstawiciel  gruzińskiego biura Grata DMC w Polsce. Więcej informacji o firmie Grata DMC zajmującej się organizacją programów motywacyjnych i wyjazdów turystycznych do  Gruzji na www.grata.ge

W czerwcu tego roku rejony Langhe-Roero oraz Monferrato (Piemont) zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Co dokładnie spowodowało, że miejsca te zasłużyły na wyróżnienie i na szczególną ochronę postaram się w dzisiejszym poście wyjaśnić.


Konkretny zabytek region, a nawet sposób odżywiania zostają wciągnięte na Listę UNESCO tylko wtedy, kiedy dopatrzy się w nich tzw. „Wyjątkowej Wartości Uniwersalnej” (w skrócie OUV). W przypadku Langhe-Roero oraz Monferrato za takie cechy zostały uznane długowiekowa kultura wina, jak również przepiękny krajobraz, będący efektem ludzkiej pracy poświęconej zarówno uprawie winorośli, jak i produkcji samego wina. Miejsca te są zatem świadectwem liczącej dwa tysiące lat tradycji, ukoronowanej jedynymi w swoim rodzaju Barolo, Barbaresco, Asti Spumante oraz Barbera d’Asti.


Langhe-Roero i Monferrato to nic innego jak rozległe wzgórza porośnięte winnicami, między którymi znajdują się średniowieczne osady oraz zamki. Pełno tutaj drobnych faktorii i większych spółdzielni. W obrębie piemonckiego regionu wyszczególnionych zostało sześć ważnych i charaktery stycznych miejsc. Cztery z nich różnią się między sobą głównie ze względu na klimat sprzyjający uprawie konkretnej winorośli, a także na techniki ich elaboracji. Pierwsze nazywa się  La Langa di Barolo. To historyczny punkt uprawy szczepu nebbiolo, z którego produkowane jest wino Barolo wymagające długiego procesu starzenia się.  W okolicy znajdują się ważne posiadłości, które niegdyś przyczyniły się do narodzin tego trunku, np. „Fontanafredda”, należąca do królewskiego rodu Savoia, zaś średniowieczne osady charakteryzuje obecność zamków.


Kolejnym miejscem uprawy nebbiolo są Le Colline di Barbaresco. Tutaj otrzymuje się z niego inne wino czerwone o tej samej nazwie, a najbardziej charakterystyczny punkt krajobrazu stanowi średniowieczna wieża nazywana Torre di Barbaresco. Idąc dalej napotykamy Nizza Monferrato e il Barbera. Jak sama nazwa wskazuje jest to miejsce produkcji mocno eksportowanego w świat Barbera d’Asti. W odróżnieniu od poprzednich trunków było i jest ono produkowane przez lokalne spółdzielnie. Ważny punkt stanowi Muzeum Bersano z bogatą kolekcją narzędzi służących oczywiście do uprawy i produkcji wina. W okolicy Canelli e l’Asti Spumante wytwarza się białe wino musujące Asti, wynalezione w XIX wieku. Ogromne posiadłości posiadają charakterystyczne piwnice nazywane potocznie „Podziemnymi Katedrami”, jako że wyposażono je w niezliczoną ilość nisz oraz arkad.

W miasteczku Canelli, najbardziej uprzemysłowionym miejscu na terenach Langhe-Roero i Monferrato, w drugiej połowie XIX wieku narodziła się włoska kultura szampana.
Odrębną kategorię stanowią dwa ostatnie miejsca wpisane na Listę UNESCO. Pierwsze z nich – Zamek Grinzane Cavour – w początkach XIX wieku należał do księcia Camilla Benso Cavour. Swego czasu wprowadził on cenne innowacje w proces produkcji czerwonego wina. Obecnie znajduje się tutaj najważniejsza Piemoncka Enoteka, czyli Muzeum Etnograficzne dedykowane bogatej sztuce bachusowego trunku. Wokół zamku rozpościerają się jedne z najrozleglejszych i najróżnorodniejszych europejskich winnic. Innym ważnym punktem jest Il Monferrato degli Infernot. „Infernot” to nic innego jak rodzaj przydomowych magazynów, swoistych piwniczek przeznaczonych rzecz jasna do konserwacji wina. Ich wyjątkowość objawia się nie tyle w formie architektonicznej, czy w budulcu, ile w ludowym „know how”.
Pamiętajcie, wina piemonckie znane na całym świecie to Barolo, Barbaresco, Asti Spumante i Barbera d’Asti.
Każdemu kto znajdzie się w okolicy gorąco polecam ich degustację, najlepiej we wnętrzach któregoś z lokalnych zamków.

Anna Klara Otwinowska, zdjęcia DamianoArt, podsloncemitalii.pl