Travel and Arts: Literatura

MAMMA MIA. WŁOCHY DLA DOCIEKLIWYCH, CZYLI PRZEWODNIK PO NAJSŁYNNIEJSZYCH IKONACH WŁOSKIEJ KULTURY

21.3.16

Monika Utnik-Strugała
„Mamma Mia. Włochy dla dociekliwych”
Ilustracje: Anna Ładecka
Wydawnictwo Dwie Siostry
Warszawa 2015

Przewodnik napisany jest z myślą o dzieciach, ale zarówno młodsi jak i starsi czytelnicy znajdą tu wiele interesujących ciekawostek i anegdot. Z tej książki można się dowiedzieć o faktach, często zabawnych, dotyczących miejsc lub rzeczy, które wydawałoby się, niczym nowym nie są w stanie nas zaskoczyć. Zaintrygowani, przypuszczam, będą także Ci, którzy we Włoszech byli nieraz i znają je bardzo dobrze.

No bo kto z Was wiedział, że:

Nazwa Włochy pochodzi od walecznych "Wolków", którzy w dawnych czasach mieszkali w okolicach Rzymu. „Wolk” to po niemiecku „Walh”, czyli ”obcy”. W ten sposób powstało określenie „Wołch”, potem ktoś zamienił miejscami „ł z „o” i wkrótce wszystkich mieszkańców tego regionu zaczęto nazywać Włochami.
Koloseum było obłożone białym marmurem. Do dziś widoczne są dziury w miejscach po hakach, które go trzymały. Około 500 lat temu marmur zdjęto i wykorzystano m.in. do budowy Bazyliki Św. Piotra.
Rzymianie zbudowali 70 tysięcy kilometrów dróg.
Kaplica Sykstyńska szokowała nagością postaci przedstawionych przez Michała Anioła na fresku Sąd Ostateczny oraz wizerunkiem Jezusa Chrystusa bez brody. Michała Anioła fascynowało ciało, by lepiej je poznać i z niezwykłym kunsztem odtwarzać je w swych dziełach, studiował anatomię i potajemnie przeprowadzał sekcje zwłok. Nie wszyscy jednak potrafili to docenić, dlatego Papież Paweł IV kazał domalować postaciom opaski na biodrach. Niedawno, podczas prac konserwatorskich część przepasek usunięto.
Nutella – to odpowiedź braci Giovanni i Piero Ferrero na amerykańskie masło orzechowe. I tak oto, dzięki rywalizacji, powstał w fabryce czekolady w Albie (Piemont) znakomity krem do smarowania pieczywa.
Werona to historia Romea i Julii. Ale kto słyszał o Klubie Julii? www.julietclub.com Po pomoc i poradę w przypadku złamanego serca można pisać nawet po polsku.
Mesjasz, to nazwa jednych z najsłynniejszych skrzypiec wykonanych w Cremonie przez Antonia Stradivariego. Można je obejrzeć w Muzeum Ashmole’a w Angllii, w Oxfordzie.
Krzywa wieża w Pizie - jeszcze jej konstrukcja nie została ukończona, a już się przechyliła ze względu na zbyt miękki grunt, na którym powstawała budowla. Było to 800 lat temu. Od tamtej pory aż do 1990 roku trwała walka o jej uratowanie. Specjalistom, którzy ostatecznie podjęli się zaradzenia katastrofie, przewodniczył pochodzący z Polski Michele Jamiolkowski. Wieżę zamknięto dla turystów w 1990 roku. Prace trwały 11 lat. Zakończono je sukcesem. Dziś wieża już się nie przechyla, choć jest odchylona od pionu o 5 metrów.
Leonardo da Vinci był wegetarianinem. Z miłości do zwierząt. W czasach, gdy żył (1452-1519), było to niespotykane.
Słynna piosenka neapolitańska „O sole mio!” („Słońce moje!”), wcale nie jest o słońcu, tylko o ukochanej, która uśmiechem rozjaśnia – jak słońce - każdy dzień.

Znacznie więcej pasjonujących informacji i dykteryjek opowiedzianych lekkim językiem znajdziecie w tym ładnie ilustrowanym przewodniku. Jest też tu kilka, wartych wypróbowania, prostych przepisów kulinarnych.

O autorkach:

Monika Utnik-Strugała (ur. 1981) – italianistka, dziennikarka, od ośmiu lat związana z pismem wnętrzarskim „Weranda”, w którym prezentuje przede wszystkim włoski design. „Mamma mia” to jej pierwsza książka.

Anna Ładecka (ur. 1977) – ilustratorka i malarka. Absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Stypendystka Rządu Francuskiego w Ecole Superieure des Beaux Arts w Marsylii. Wykonywała ilustracje m.in. dla „Zwierciadła”, „Vogue” i Endo. Zilustrowała kilka książek dla dzieci. Wielokrotnie prezentowała swoje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Laureatka nagród, m.in. sześciu nagród w konkursie Grafika Warszawska. Jeden z jej linorytów znajduje się w kolekcji Biblioteki Narodowej w Paryżu (Gabinet Grafiki Współczesnej).

Tekst: Katarzyna Otwinowska

Zdjęcia: materiały prasowe

Sycylia widziana oczami Giuseppe Tomasi di Lampedusa

6.11.15

Sycylia – wyspa antycznych świątyń i barokowych kościołów. Taormina i groźna Etna.

Syrakuzy i Cytrynowa Riwiera.

Jest największą wyspą Morza Śródziemnego, od lat przyciągającą turystów niezwykłym zróżnicowaniem malowniczych krajobrazów, słonecznym śródziemnomorskim klimatem, dzikością wulkanu, piaszczystymi plażami i pięknymi zabytkami.

Sycylia ma wiele twarzy – mafijną, którą znamy z Ojca Chrzestnego Mario Puzo i kryminałów Camilleriego czy Sciasci, liryczno-oniryczną, jak w „Sycylijskiej rozmowie” Vittoriniego i w końcu malowniczą, spaloną słońcem jak w „Gepardzie” Lampedusy.

Zapraszamy na podróż śladami wybitnej powieści Giuseppe Tomasi di Lampedusa Gepard.

Jesteśmy więc na Sycylii. Na wyspie, która zachowuje swoją archaiczną odrębność, „wieczną i jałową jak bieda”. To o tej wyspiarskiej odrębności mówi powieść „Gepard”. Jej autor, Giuseppe Tomasi di Lampedusa (1896-1957) nie był zawodowym pisarzem. Był sycylijskim księciem. Swoją jedyną książkę zaczął pisać na dwa lata przed śmiercią – zmarł wkrótce po jej ukończeniu. Najważniejsze włoskie wydawnictwa długo ją odrzucały. Ukazała się dopiero pod koniec 1958 roku i natychmiast weszła do kanonu włoskiej klasyki. Żadnej z włoskich książek, nawet „Boskiej Komedii” Dantego, nie wydano (łącznie z przekładami na niemal wszystkie języki) w takiej liczbie egzemplarzy, jakiej doczekał się Il Gattopardo.

Rozgłosu przysporzyła jej także, legendarna już dziś, adaptacja filmowa: Lampart w reżyserii Luchino Viscontiego z Burtem Lancasterem, Alainem Delonem i Claudią Cardinale w rolach głównych.

Lampedusa umieścił swoją – jak podkreślał – „współczesną opowieść” o odwiecznej Sycylii w czasach historycznych, w latach przyłączenia jej do jednoczącej się Italii. Rozpoczął ją sławetny Annus Mirabili, „Cudowny Rok” 1860, w którym na Sycylii wylądował Garibaldi z Wyprawą Tysiąca. Główny bohater powieści, Don Fabrizio książę Saliny, po części wzorowany na pradziadku autora, ukazuje w istocie właściwości samego pisarza: pogodny sceptycyzm, światłą ironię, wyzbytą złudzeń i optymizmu gorycz i pozorną nieczułość „nie wymuszającą łez”. I przez taki właśnie filtr, przez taki „reportaż z wydarzeń wewnętrznych” księcia Saliny my, czytelnicy, oglądamy Sycylię.

Jesteśmy w jego pałacu pod Palermo, poznając rytm domowej codzienności. Towarzyszymy Księciu w jego ryzykownym nocnym wypadzie do zdobytej już przez Piemontczyków stolicy. Na letni wypoczynek jedziemy razem z jego rodziną do wielkiego rodowego pałacu w Donnafugacie. Jedziemy przez „krajobraz wyzbyty umiaru”, gdzie jedynym władcą jest „pogodne i nieubłagane słońce”. W letnich tygodniach uczestniczymy w „romantycznych i drapieżnych uniesieniach” siostrzeńca Księcia, Tankreda i córki miejscowego burmistrza-arywisty, Angeliki. W tym letnim pałacu poznajemy z kolei rytm codzienności „wśród własnych, dziedziczonych od wieków pól” i rytm wydarzeń nowych czasów, w których „wszystko się zmienia, by wszystko zostało takie, jakie jest”. Po powrocie do Palermo mamy jeszcze nostalgiczny bal miejscowej arystokracji, a w końcu śmierć Księcia i usunięcie z kaplicy rodzinnej fałszywych relikwii. Ten „koniec relikwii” jest zarazem „końcem wszystkiego”. Pozostaje nam Sycylia dzisiejsza, czyli ta w swojej istocie niezmieniona, archaiczna jak w czasach, kiedy chodzili po niej Grecy i Fenicjanie, ale zarazem ta konkretna, realnie dostępna, którą możemy podziwiać dziś my sami.

W niej zachowały się ślady życia Lampedusy, Miejsca i wspomnienia po nim. W Palermo istnieją ruiny zbombardowanego rodzinnego pałacu. Są też kawiarnie, w których skrycie przed wszystkimi pisał swoją powieść. W mieście Palma, będącym własnością jego rodu, zachował się kościół i klasztor opisany w Gepardzie. A w Santa Margherita Belice, w powieściowej Donnafugacie, stoją, zniszczone niedawnym trzęsieniem ziemi, resztki pałacu należącego do rodziny matki pisarza. Wszędzie natomiast rzuca się w oczy ten sycylijski krajobraz wypalony słonecznym żarem, „pociągający jak przeszłość”, przypominający o odwiecznym sensie tej wyspy.

Giuseppe Tomasi di Lampedusa Gepard (Il Gattopardo), przeł. Stanisław Kasprzysiak, “Czuły Barbarzyńca Press”, Warszawa 2015

Katarzyna Otwinowska

HAŚKA. POŚWIATOWSKA WE WSPOMNIENIACH I LISTACH.

6.11.15

SPOTKANIE Z MARIOLĄ PRYZWAN, AUTORKĄ KSIĄŻKI

Wydawnictwo Marginesy, SCEK oraz Kino Atlantic zapraszają dyrektorów szkół,

uczniów i nauczycieli, wychowawców młodzieży, animatorów kultury

oraz widzów Kina Atlantic na spotkanie z Mariolą Pryzwan, autorką książki

"Haśka. Poświatowska we wspomnieniach i listach".

24 listopada (wtorek) o godz. 14:30

Kino Atlantic, ul. Chmielna 33 | 00-021 Warszawa

W tym roku przypada 80. jubileusz urodzin Haliny Poświatowskiej. Patrząc na zalotne spojrzenie kocich oczu ze zdjęć, trudno uwierzyć, że dziś byłaby już starszą panią. Ale Jej poezja – wiersze o miłości, zmysłowe, odważne i pełne liryzmu, przemawiają do młodego pokolenia.

"Może spotkam kota pod muzeum – pogłaszczę, powiem, że tak samo zagubiona jestem, dzika, i że żyć mi kazali, więc właśnie żyję. Pomiauczy i nie spiesząc się, wolniutko wpełznie pod płot." – z korespondencji Haliny Poświatowskiej

Poezję Haliny Poświatowskiej w swoich interpretacjach przedstawi młodzież ze SZKOLNEGO TEATRU PARADOX z LXXII Liceum Ogólnokształcącego im. gen. Jakuba Jasińskiego pod opieką Ryszarda Jakubisiaka.

Fragmenty książki przeczyta aktorka
Sandra Staniszewska.

Spotkanie poprowadzi Dariusz Mól, dziennikarz i krytyk literacki.

Gości przywita Artur Wolski.

Aby wziąć udział w spotkaniu 24 listopada:
- grupy szkolne wraz z opiekunami oraz animatorzy kultury, należy wypełnić formularz znajdujący się w tym miejscu
- widzowie indywidualni, należy wypełnić formularz znajdujący się w tym miejscu
UWAGA:
Zgłoszenia przyjmujemy do piątku, 20 listopada. Każde zgłoszenie zostanie przez nas potwierdzone. Prosimy aby nie przekazywać zaproszeń innym osobom.

O książce:
Poświatowska była autorką zaledwie czterech tomików. "Hymn bałwochwalczy", "Dzień dzisiejszy", "Oda do rąk" i wydany pośmiertnie tom "Jeszcze jedno wspomnienie" zapewniły jej trwałe miejsce w literaturze polskiej i w sercach czytelników. Podobnie jak autobiograficzna proza "Opowieść dla przyjaciela", pisana dla Ireneusza Morawskiego, którego wspomnienia po raz pierwszy ukazują się właśnie na łamach tej książki. Jaka była na co dzień autorka niezwykle zmysłowych wierszy o miłości? Jej życie – naznaczone nieuleczalną chorobą serca, toczyło się w cieniu śmierci… Mimo to, a może tym bardziej mocno i żarliwie kochała, dbała o siebie i swój wizerunek, kreując go czasem w pamięci spotykanych ludzi.
Jak zapamiętali Halinę Poświatowską – poetkę-legendę, zdolną ambitną filozofkę – zafascynowani nią mężczyźni: Stanisław Grochowiak, Tadeusz Nowak, Jan Adamski? Jak wspomina ją ks. prof. Józef Tischner? A jak Wisława Szymborska? Jaka była w oczach mamy a zarazem swojej przyjaciółki i admiratorki twórczości? W oczach brata, który nieustannie dba o pamięć o swej niezwykłej siostrze nie tylko w rodzinnej Częstochowie. Poświatowska to jedno z najciekawszych zjawisk polskiej poezji powojennej – a jej biografia pozwala lepiej poznać tę fascynującą kobietę.

O Autorce:
Mariola Pryzwan – autorka m.in. złożonych ze wspomnień książek o Annie German, Annie Jantar, Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, Zbyszku Cybulskim. Przez całe swoje dorosłe życie zbiera materiały i wspomnienia o swoich ulubionych bohaterach, z właściwą sobie elegancją i skrupulatnością tworząc z nich jedyne w swoim rodzaju biografie.

Książkę "Haśka. Poświatowska we wspomnieniach i listach" Marioli Pryzwan będzie można nabyć podczas spotkania.
Spotkanie będzie trwało ok. 75 min.

źródło:

Kino Atlantic - ocean możliwości
ul. Chmielna 33 | 00-021 Warszawa | www.kinoatlantic.pl

WARSZAWSKIE TARGI KSIĄŻKI ARTYSTYCZNEJ

5.11.15

Rozmowy na nowy sezon - premiera książki

29.10.15

Literacka podróż po Sztokholmie

28.10.15

“…Niech podniesie ktoś rękę do góry i powie, że nie zna żadnego szwedzkiego autora…” – mówi Agata Szewczyk, horoskopowy Skorpion i zaprasza do zwiedzania Sztokholmu z jej wspomnieniami.
Agata chciałaby być zwinną panterą, mieć lśniące, czarne futro, sprężysty chód, być zwinną i mieć absolutnie bezwzględny charakter wyzwolonego Kota do tego posiąść tajemnicę przemieszczania się w czasie i przestrzeni, zobaczyć jak budowali piramidy, czy Rzymianie byli tak pięknie zbudowani, nauczyć się języka Majów, opłynąć świat pod żaglami, usłyszeć szept myśli i huk spadającego płatku śniegu, odkryć Australię, wędrować przez Himalaje, zapalić fajkę pokoju a na koniec osiedlić się na zielonym wybrzeżu Nowej Zelandii.
A Wikingowie nie nosili na głowie hełmu z rogami, po ulicy Sztokholmu nie biegają łosie ani też białe misie, a zimy są tutaj łagodniejsze niż Warszawie.

”Mio min Mio”

Dziewczynka, ma dwa lata, kręcone włosy, brązowe oczy i różowe ubranie, wciąż się cieszy i gada nieprzerwanie. Znamy się z kamienicy. Małymi kroczkami biegnie obok zielonej ławki w Tegnerlunden. Za nią szybko biegnie mama, bo boi się, że mała zbiegnie z górki wprost pod koła samochodu. Jest już listopad i po południu robi się szybko ciemno. Ławka jest pusta, choć przysięgłabym, że jeszcze chwilę temu widziałam tam siedzącego chłopca. Dziewczynka z mamą zniknęły za rogiem i poza mną w parku nie ma nikogo. Gdzie się podział ten chłopiec? W kamienicy na ulicy Upplandsgatan 13 trzasnęły drzwi.
Mio, to byłeś Ty?

W Skarbcu Królewskim, który jest jednym z części zwiedzania Sztokholmskiego Zamku Królewskiego jest wystawa poświęcona nowym monetom i banknotom, które zostaną wprowadzone do obiegu w latach 2015-2016, a więc już w bardzo niedalekiej przyszłości. Przyznam od razu, że potrzebowałam chwili dość długiej, żeby w myślach odtworzyć wygląd polskich monet i banknotów będących obecnie w obiegu.
Jeżeli chodzi o monety – jakoś poszło, ale co do banknotów, to pamięć zawiodła już po banknocie dwudziestozłotowym. Wynik dość kiepski i nie ma się tak naprawdę, czym chwalić. Teraz test na szwedzkie monety i banknoty. W pamięci odtworzyłam 10 öre, które jeszcze funkcjonowało w ubiegłym tysiącleciu, gdy byłam wesołym młodym ludkiem chodzącym do szkoły i ze szkoły zygzakiem, zawadzając regularnie o kiosk ze słodyczami, w którym wydawało się skrupulatnie pozbierane öre i korony. 50 öre też pamiętam świetnie, choć właśnie dotarło do mnie, że tego nominału, poza skarbonką, nie widziałam już od jakiegoś czasu. Jakież było moje zdziwienie, gdy odkryłam, że już i 50-tki odeszły do muzeum. W dobie, kiedy regułą jest machanie kawałkiem plastiku po terminalu niż dłubanie palcami w portfelu – umknął mi ten drobny fakt i bardzo proszę publiczność o wybaczenie. Reszta poszła już sprawniej: korona z Gustavem, czyli Królem oczywiście, pięć koron z samą piątką, dycha z „logo” Króla, potem to już 20-stka z pogodną Selmą Lagerlöf …

Selma Lagerlöf. Niech podniesie ktoś rękę do góry i powie, że nie zna żadnego szwedzkiego autora. Jest na sali ktoś jeden taki? Hmmm … nie widzę. Szwecja – tak słabo zaludniony kraj a pisarzy ci tutaj bez liku. I ile z nich przetłumaczonych na polski, o innych językach milcząc dyskretnie? Aż z ciekawości zajrzę do najbliższej szwedzkiej księgarni i sprawdzę, co polskiego znajdę po szwedzku. Ale wracając do tematu – założę się, że większość z was wymieni nazwiska kryminalne – takie jak Stieg Larsson, ze swoją słynną na cały świat trylogią Millennium, która chyba doczekała się już millenium po millenium, Lizę Marklund czy coraz bardziej znaną Camillę Läckberg. A kto zna innych?

(zdjęcie pobrane ze strony www.riksbanken.se)

Selma Lagerlöf szwedzka noblistka roku 1909, urodzona w znaku skorpiona. Cóż za wspaniały znak. Napisała wiele powieści, ale w mojej świadomości istnieje tylko jedna Nils Holgerssons underbara resa genom Sverige, przetłumaczona na polski jako „Cudowna podróż”. Jak widać nie tylko mi tak się zapisała w pamięci. Od roku 1991 Selma i Nils siedzący na gęsi, był częścią naszego 20 koronowego szwedzkiego banknotowego życia, na które większość z was na pewno nie zwróciła uwagi. (red. Od 1 pażdziernik 2015 roku zmieniło, zamiast Selmy uśmiecha się do nas Astrid Lindgren. )

pomnik Astrid Lindgren

Wszystkie dzieci znają na pewno przygody Pippi Pończoszanki czy słyszeli o dzieciach w Bullerbyn. Astrid Lindgren była i przeze mnie kochana i uwielbiana, a konkretniej to jej bohaterowie. I naprawdę uważam to za tzw. przypadek, normalnie zbieg okoliczności, iż to kolejny skorpion, który z odrobiną lukrecji i smakiem anyżku, rozkochiwał w sobie kolejne pokolenia młodych czytelników. Bo kto nie płakał nad losem Sucharka czytając ‘Bracia Lwie Serce’? A kto podczas wakacji nie chciał mieć takiego życia jak dzieciaki z Bullerbyn? Albo tak psocić jak Eeeeeeemil!!!!??? Lub zostać takim detektywem jak Kalle Blomkvist? I kto z was nie słyszał o Mio, mój Mio? No kto, kto, kto?

Tak się właśnie składa, że mieszkam w kamienicy, pomiędzy Dalagatan a Upplandsgatan, przy parku Tegnerlunden a tuż obok Drottninggatan. Tak, tak – to w tym samym domu, w którym po nocach coś lub ktoś szepcze mi po kątach, szura i straszy. Sporo tych ulic a same ciekawe. No bo czy ktoś mi kiedyś mógł powiedzieć, że w zasięgu mojej ręki będą miejsca związane z bohaterami dziecięcego świata? Dobrze, troszkę żałuję, ze nie zamieszkałam tutaj choćby 15 lat temu, bo może spotkałabym Astrid w tym samym sklepie w którym dziś robię zakupy, bo przecież Astrid Lindgren, dużą część swojego życia przemieszkała na Dalagatan.

widok na kamienicę Astrid Lindgren z parku Vasa

kamienica gdzie mieszkała Astrid Lindgren

widok na park Vasa z kamienicy w której mieszkała Astrid Lindgren

Z okien swojego mieszkania widziała park Vasa, w którym bawi się moja rozbrykana sąsiadka. W Tegnerlunden, w którym siedział samotnie Mio jest wystawiony jej pomnik.

Pomnik Astrid Lindgren

Raczej pomniczek, bo w proporcjach do dominującego pomnika Augusta Strindberga, tuż za jej plecami to naprawdę jest tylko pomniczek.

Pomnik Augusta Strindberga

No a Strindberg, to co robi w naszym opowiadaniu? No cóż, kilka kroków dalej jest słynny „Blå Tornet”, czyli dom, który był ostatnim miejscem zamieszkania Strindberga i tak to gdzieś ni to pośrodku ni to bliżej Drottninggatan w małym parku Tegnerlunden siedzi nagi Strindberg i z groźna miną patrzy z góry na dzieci a Astrid jak zawsze z otwartymi ramionami zachęca do spotkania.

pomnika Augusta Strindberga

Astrid Lindgren i August Strindberg to absolutna klasyka szwedzkiej literatury i na pewno ich książki „trzeba przeczytać”. I tak jak Astrid w latach dziecięcych czytałam z wielką pasją i bawiły mnie losy bohaterów, to Strindberg nigdy do mnie nie przemawiał. I pomimo, że tytuły jego książek zawierały barwy – to jednak wydawały mi się one mroczne i pełne niezrozumiałej dla mnie treści. Jednakże w dorosłym życiu, to już nie jego powieści, a raczej on sam mnie fascynuje i zachęcam do poznania paru faktów z jego życia. Zapraszam serdecznie do odwiedzenia jego ostatniego mieszkania, które zachowane jest dokładnie tak, jak on je zostawił. Trzy pokojowe mieszkanie w wieży jest zarówno lekkim klaustrofobicznym doznaniem z perspektywy dzisiejszego człowieka, ale również bardzo nowoczesnym jak na początek wieku XX – gdyż posiadało osobną toaletę oraz prysznic!

drzwi do mieszkania Strinberga

Blå Tornet -ostatnie miejsce zamieszkania Strindberga

Tak, tak, w przeciwieństwie do mieszkania, w którym szura, szepce i straszy i w którym wychodki były – jak wszędzie w Europie na podwórzu a mycie w misce raczej należało do codzienności niż wyjątków.

cytaty Augusta Strindbera na Drottninggatan

Jeżeli nie macie pięciu lat, a bardzo chcielibyście wybrać się do magicznego świata Astrid Lindgren a wstydzicie się iść, to zachęcam do wynajęcia takich osobników od przyjaciół, sąsiadki, brata lub siostry lub znajomych, najlepiej dwie lub trzy sztuki i takim wesołym korowodem wybrać się do Junibacken. Junibacken to cudowne, wspaniałe najbardziej kolorowe miniaturowe muzeum całego świata książek Astrid Lindgren. Jak już wybawimy się w Junibacken, to można zrelaksować się trochę po dorosłemu i zobaczyć w sali wystawowej Liljevals wystawę „Strindberg inaczej”,na którą i ja was serdecznie zapraszam.

Agata Szewczyk