Muszkatołowiec, Zanzibar

Zanzibar, tropikalna wyspa na Oceanie Indyjskim należąca do Tanzanii jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc na kontynencie afrykańskim. Słynie z pięknych piaszczystych plaż, oceanu o turkusowym kolorze, aromatycznych przypraw i…  goździków.

Spice Village, Zanzibar

Przez stulecia o wpływy na wyspie walczyli Portugalczycy, Brytyjczycy, Niemcy i Francuzi. W 1698 roku  Zanzibar stał się częścią sułtanatu Omanu. W roku 1964 w wyniku rewolucji obalono sułtana, a Tanganika wraz z Zanzibarem proklamowały nowe państwo pod nazwą Tanzania.
Nic więc dziwnego, że dzisiejsi mieszkańcy wyspy to mieszanka różnych narodowości – Afrykanów, Hindusów, Arabów, Europejczyków, a także Azjatów.
Pobyt na Zanzibarze, nie bez powodu zwanym Wyspą Przypraw, z pewnością nie jest kompletny bez odwiedzenia egzotycznych plantacji.
Pierwsze na szeroką skalę uprawy plantacyjne założono tu w pierwszej połowie XIX wieku. Z plantacji goździkowca i palmy kokosowej wyspa słynie do dziś, a goździki i kokos stanowią jej główny towar eksportowy. Z Zanzibaru eksportuje się również gałkę muszkatołową, wanilię, trawę cytrynową, imbir, pieprz.

Kokos, Zanzibar

Spice tours to możliwość dotknięcia roślin, poznania zapachów i spróbowania różnych smaków. Przewodnik opowiada o pochodzeniu poszczególnych gatunków, sposobie ich uprawy oraz o ich kulinarnych, medycznych i kosmetycznych właściwościach. Wyprawa na farmę jest doskonałą lekcją poglądową na temat funkcjonowania lokalnej społeczności, zapoznania się z jej wieloletnimi tradycjami i obyczajami.

Lekcja gotowania, Zanzibar

Na koniec wycieczki można spróbować oryginalnych dań kuchni Swahili, kupić perfumy, olejki eteryczne, mydła i oczywiście przyprawy.
Warto wiedzieć, że Tanzania Tourist Board we współpracy  z Ministry of Natural Resources & Tourism realizują od 1997 roku Cultural Tourism Programme, w ramach którego można wziąć udział w kursie gotowania lokalnych przysmaków.
W trakcie zajęć, rdzenni mieszkańcy Zanzibaru, zapraszają turystów do swoich domów, wspólnie robią zakupy na miejscowym targu i wspólnie gotują afrykańskie potrawy  - m.in.  Kisamvu (maniok), Maharange (fasola) goats meat (mięso kozie), Nyama choma (grillowane mięso), Wali (ryż), Ugali (kukurydzianka).

Zdecydowanie polecamy!

Więcej informacji http://tanzaniatourism.go.tz
Tekst: Katarzyna Otwinowska na podstawie materiałów Tanzania Tourist Board
Zdjęcia: Tanzania Tourist Board

MALTA to mały kraj położony ok. 90 km na południe od Sycylii i właśnie jej położenie pomiędzy Europą i Afryką na Morzu Śródziemnym spowodowało, że stała się na przestrzeni wieków obiektem zainteresowania wielu sąsiadujących mocarstw. Jest najbardziej wysuniętym na południe krajem europejskim (leży dalej na południu niż niektóre miasta Afryki Północnej), oddalona tylko 285 km od Tunezji i Algierii. Malta przechodziła burzliwą historię wędrując z rąk do rąk przeróżnych władców, co w ostatecznym rozrachunku wpłynęło na bogactwo kulturowe, językowe, architektoniczne, a nawet kulinarne tego liczącego sobie zaledwie  316m2 kraju. A historia tego kraju jest przecież długa, bo sięga 5000 r. p.n.e. Z tego okresu to datują się pozostałości archeologiczne odkryte w jaskiniach, w których żyli ludzie neolitu.


W połowie czwartego tysiąclecia zaczęły powstawać wielkie budowle o charakterze kultowym - takich megalitycznych świątyń na Malcie jest kilkanaście (np. Hagar Qim). Należą one do najstarszych budowli europejskich, a niektóre z nich należą do najstarszych na świecie - są starsze nawet niż piramidy egipskie. Do końca nie wiadomo, jakie było dokładne ich przeznaczenie. Wiele z tych budowli stanowi do chwili obecnej zagadkę dla naukowców, nie wiadomo nawet jak zdołano je wznieść w owym czasie, nie znając jeszcze wielu narzędzi budowlanych. Obecnie kilka z tych okazałych  świątyń  (lub ich pozostałości) jest wpisanych na światową listę UNESCO.


Dalsza historia Malty to kolejno władze sprawowane przez Fenicjan, Kartagińczyków, Rzymian, Bizantyjczyków, Arabów, Sycylijczyków, Francuzów i Brytyjczyków. Wszystkie te wpływy mają swoje odzwierciedlenie w bogatej kulturze Malty i właśnie dzięki niej możemy podziwiać różnorodność tej pięknej wyspy. Wspominając o historii Malty nie sposób pominąć kwestii początku chrześcijaństwa. Otóż w 60 roku n.e. u północnych brzegów wyspy  (w tym miejscu zatoka nosi dziś nazwę Św. Pawła) rozbił się statek przewożący do Rzymu Św. Pawła. To właśnie Św. Paweł rozpoczął szerzenie nauk chrześcijańskich i został pierwszym biskupem Malty. Efekty jego działalności są, można powiedzieć, długotrwałe - na Malcie żyje obecnie ok. 96% katolików, a mała wyspa posiada podobno nie bagatela - 359 kościołów!


Dla wielu Malta kojarzy się przede wszystkim jednak ze słynnym Zakonem Maltańskim i słusznie. W 1530 roku Malta została przekazana Zakonowi Rycerskiemu Św. Jana z Jerozolimy i była rządzona przez Wielkich Mistrzów do 1798 roku, czyli do czasów Napoleona. To właśnie zakonowi przypisuje się największy rozwój i rozkwit Malty. W  tym też czasie zaprojektowano i przeniesiono stolicę wyspy do Valletty, którą jest do dnia dzisiejszego. Valletta jest imponującą aglomeracją, w której historię chłonie się na każdym rogu i w każdym zaułku.


Ale Malta to nie tylko historia i zachwycająca architektura - Malta wraz z pozostałymi wyspami archipelagu (Gozo i Comino, które są również zamieszkałe, oraz kilkoma niezamieszkałymi jak Cominotto i Wyspa Św. Pawła) to również, a może przede wszystkim raj natury. Na Malcie nie ma jezior, rzek i lasów, a mimo to można godzinami upajać się widokami, przede wszystkim z uwagi na formacje skalne wtapiające się w morski pejzaż. Chyba najznamienitszym przykładem jest Lazurowe Okno na wyspie Gozo i Błękitna Grota. Ale takie widoki można podziwiać dosłownie wszędzie, a wiele z tych miejsc owiane jest legendami i mitami, jak choćby ta związana z Grotą Kalipso, w której ponoć przez siedem lat córka Atlasa Kalipso więziła Odyseusza.


Malownicze krajobrazy można podziwiać w miejscach takich jak Marsaxlokk (wymawiane Marsaszlok), przystani rybackiej, która słynna jest ze swojego coniedzielnego targu. Ta tętniąca życiem miejscowość jest niesłychanie barwna - kolor morza przeplata się z kolorami wspaniale prezentujących się jaskrawo pomalowanych łodzi. Wzdłuż przystani ciągną się stragany pełne owoców morza, warzyw, owoców i wszelkich innych wspaniałości. Uroczo jest usiąść w jednej z wielu restauracji i obserwować to wspaniale zjawisko, a pogoda na Malcie służy ku temu, zimy są tu krótkie i łagodne w zasadzie, a temperatura nie spada poniżej  12-13 stopni.


Klimat, natura i pejzaże z pewnością wypłynęły na to, że Malta jest miejscem uwielbianym przez filmowców. Wiele słynnych filmów było kręconych właśnie tutaj, m.in.: Troja, Gladiator, Hrabia Monte Christo, a ostatnio By the Sea z Angeliną Jolie i Bradem Pittem w rolach głównych. Po zakończeniu zdjęć do Popeye, pozostawiono wioskę stworzoną na cele tego filmu. Można ją zwiedzać i  stanowi ona atrakcję turystyczną.


Maltańska kuchnia nie jest szeroko znana, a szkoda, bo jest ciekawą kombinacją wpływów pobliskiej Sycylii, kuchni brytyjskiej i dań Afryki Północnej. Naturalne jest, że rozkoszować się na Malcie możemy owocami morza, ale szeroko obecne w kuchni jest również mięso. Maltańskim, można powiedzieć, narodowym daniem jest fenek czyli królik w rożnej postaci (potrawka, pasztet itp.), nie mniej słynne jest bragjoli, czyli zrazy wołowe nadziewane mielonym mięsem, oliwkami, jajkami i bekonem, timpana rodem z Włoch czyli zapiekanka z mięsa, makaronu, sera i jaj, gbejna czyli owczy  ser szczególnie ceniony na Gozo. Koniecznie trzeba spróbować ftirę, czyli maltański chleb i wszędzie obecne pastizzi, pierożki maltańskie czyli coś w rodzaju pasztecików z ciasta francuskiego nadziewanych serem lub nadzieniem z groszku. No i okazuje się, że napoje  nie są  wcale gorsze od dań. Otóż przysmakiem szczególnie w upalne dni jest Kinnie czyli napój z gorzkich pomarańczy, maltańskie lekkie piwo Cisk oraz… maltańskie wino, otóż tak. Wielkość upraw wprawdzie jest mała, dlatego mało znamy wino maltańskie zagranicą, ale będąc na Malcie koniecznie trzeba spróbować właśnie maltańskich szczepów.





Tekst i zdjęcia: Agnieszka Jasińska-Goerdt, przedstawiciel maltańskiego biura Oswald Arrigo w Polsce. Więcej informacji o firnie Oswald Arrigo, zajmującej się organizacją programów motywacyjnych i wyjazdów turystycznych na Maltę i Gozo na www.arrigoswaldmc.com

 Na Ukrainie podają je zazwyczaj ze śmietaną.

Gergeti, Kościół

LEGENDA  o gruzińskiej gościnności mówi o tym, jak to Bóg rozdawał ziemię narodom, a Gruzini w tym czasie zamiast kłócić się o nią jak wszystkie inne narody, usiedli spokojnie i radośnie ucztowali, rozkoszując się swoim winem. Gdy już wszystko zostało podzielone, na ich pytanie co z ich ziemią, Bóg powiedział: A gdzie byliście jak rozdawałem ziemię? Odpowiedź była zaskakująco prosta: jedliśmy, piliśmy, ucztowaliśmy i gości przyjmowaliśmy. Tak gościnnemu narodowi Bóg zdecydował się oddać kawałek ziemi, który planował zachować sobie. Stąd Gruzja jest tak piękna, a gościnność i szczodrość Gruzinów znana jest do chwili obecnej.

Tbilisi, łaźnie

Gruzja od dawna przyciąga wielu turystów z uwagi na swoją bogatą kulturę, unikalną naturę, gościnność i wspaniałą gruzińską kuchnię. Do tego dla nas Polaków szczególnie miłe jest to, iż jest to kraj wyjątkowo sympatyzujący z Polską i Polakami, a wsparcie Polski podczas konfliktu z Rosją w 2008 roku  pozostanie na zawsze w pamięci Gruzinów. Nie ulega wątpliwości, iż każdy z nas odwiedzający ten kraj, będzie się w Gruzji czuł jak w domu.
Różnorodność krajobrazu tego, wydawałoby się małego kraju, jest zadziwiająca, dlatego każdy znajdzie tam coś dla siebie. Przystankiem numer 1 pozostaje oczywiście stolica - Tbilisi, unikalne miasto, w którym już podczas pierwszej wizyty można się absolutnie zakochać. Urzeka ono przede wszystkim swoją starówką z przepięknymi oryginalnymi budynkami ze słynnymi balkonami, które można fotografować bez końca. Miasto, które zdaje się nie zasypiać, tętni życiem i stale się rozwija, i tak nieprzerwanie od IV w p.n.e. (według znalezisk archeologicznych właśnie z tego czasu pochodzą pierwsze ślady przebywania człowieka w tym miejscu). Aż trudno sobie wyobrazić, że Tbilisi od IV w. n.e. było już stałą osadą, a od V w. n.e. stolicą państwa. Koniecznie należy odwiedzić podczas pobytu słynne łaźnie, jako że Tbilisi słynie ze swoich ciepłych wód siarkowych. Kolejną niezwykłą cechą tego miasta jest fakt, że zamieszkuje je ponad 100 narodowości, które cały czas żyją i szanują się nawzajem. Tutaj łatwo zobaczyć obok siebie meczet, synagogę, ormiańską cerkiew, kościół katolicki i prawosławną cerkiew. Jest to wyraz ogromnej tolerancji mieszkańców tego unikalnego miasta.  Obecnie dzięki bezpośrednim połączeniom LOT-u  już nawet w około trzy  godziny możemy przemieścić się z Warszawy do „gorącego miasta”  (gruzińskie słowo ”tbili” oznacza „ciepły”).

Winnica Chateau Mukhrani

Gergeti, kościół

 Nie ulega wątpliwości, że kraj  w którym ślady ludzkości sięgają 1,8 mln lat wstecz musi mieć długą, barwną, interesującą historię. Kultura, sztuka, architektura, wszystko to fascynuje i nie sposób nie podziwiać wspaniałych klasztorów, zabytków świeckich i sakralnych nawet przez tych, którzy nie są fanami historii i zwiedzania Nawet najbardziej „odpornym” na piękno architektury i sztuki trudno będzie oderwać wzrok od monastyru  Dawid Garedża, częściowo wykutego w skale czy monumentalnego, budzącego podziw klasztoru Cminda Sameba, znajdującego się niedaleko wioski Gergeti, wyniośle prezentującego się na tle wyniosłego szczytu Kazbek.
A przecież jest jeszcze fascynujące wybrzeże Morza Czarnego i słynne Batumi, o którym śpiewały nasze Filipinki już dawno. A więc dla fanów ciepłych klimatów, palm, morza i plażowania, Gruzja też ma swoją propozycję. Urocze miasto z secesyjnymi pałacami, które od ponad 5 lat przechodzi swoistą odnowę, bo powstaje wiele wspaniałych nowoczesnych budynków, a cała ta kompozycja „starego i nowego” jest cudownie podświetlona o zmroku. Zapewniam, że  każdy wyjeżdżając  z Batumi będzie chciał powtórzyć za Filipinkami : "Z ciężkim sercem żegnamy Gruzji brzeg!"

Batumi

Restauracja Phaetoni

Tekst i zdjęcia: Agnieszka Jasińska-Goerdt, przedstawiciel  gruzińskiego biura Grata DMC w Polsce. Więcej informacji o firmie Grata DMC zajmującej się organizacją programów motywacyjnych i wyjazdów turystycznych do  Gruzji na www.grata.ge

Meksykańska kuchnia jest modna, egzotyczna i bardzo ostra. Jest to mieszanina kuchni Azteków, Majów i hiszpańskich tradycji kulinarnych. Każdy region Meksyku ma swoją własną kuchnię, ale wszystkie łączą główne składniki, takie jak: kukurydza, fasola i chili. Chili używane jest do poprawy aromatu potraw i dodaniu intensywności sosów. Znanych jest około 90 rodzajów tego warzywa.
Chili występuje w rozmaitych kolorach, rozmiarach i intensywności ostrości. Istnieje specjalna skala badania ostrości - skala Scoville'a - SHU. Określa ona ilość kapsaicyny, czyli substancji powodującej uczucie ostrości w produkcie. Skala została wprowadzona przez amerykańskiego chemika Wilbura Scoville’a w roku 1912.

Podróżując po Meksyku warto się przygotować, żeby nie popełnić błędów podczas gotowania. I tak na przykład, przygotowując potrawę z niepozorną papryczką Chili Habanero, należy użyć rękawiczek i unikać kontaktu ze skórą. Warto pamiętać, że jedna papryczka  Chili Habanero wystarczy na 1,5 kg potrawy.

fot. http://www.publicdomainpictures.net/

Ma ona SHU od 100.000 do 35.000. Dobrze jest wrzucić posiekaną papryczkę na godzinę lub dłużej do ciepłego oleju lub alkoholu i dopiero potem połączyć z resztą potrawy. Chili Habanero  uprawiane są głównie na półwyspie Jukatan w Meksyku (żółte i pomarańczowe odmiany) oraz na Karaibach (czerwone).

Następne w kolejności pod względem ostrości jest papryczka Chili Piquin  (Pieprz Pinquin) i ma od 50.000 do 100.000 SHU. Używana jest do zup, salsy, winegret i innych sosów. Nazywana jest też Bird Pepper, Chili Mosquito. Jej dzikie odmiany to Tepin i Chiltepin.

fot: http://www.alcoholian.com/

Jej nazwa oznacza pchłę i nawiązuje do niewielkich rozmiarów papryki. W Meksyku  mówi się o niej arrebatado (szalona, gwałtowna) jest bardzo ostra ale pieczenie po zjedzeniu jej szybko ustępuje. Jej owoc jest mały, ma około 2 cm, jest owalny o czerwonym lub czerwono-pomarańczowym kolorze.
Zmiażdżoną używa się do zup, sosów, sals oraz do aromatyzowania oleju i octu. Jako przyprawę stosuje się do gotowanego groszku, fasoli i soczewicy.


Papryka Cayenne, zwana też Finger pepper, Ginnie pepper, Indian pepper, ma od 30.000 do 50.000 SHU. Jest to jedna z najbardziej znanych odmian chili. Jej świeże owoce często sprzedawane są jako popularne „papryczki chilli”, a suszone jako "pieprz cayenne".
Uprawiana była już 7000 lat temu w Meksyku, a w Peru 4000 lat temu. Do Europy została przywieziona w XV wieku przez Portugalczyków, a następnie przetransportowana do innych tropikalnych zakątków świata, gdzie aktualnie jest uprawiana.

fot: http://www.ethno-botanik.org/

Nazwa pochodzi od rzeki i miasta Cayenne znajdującego się w Gujanie Francuskiej w Ameryce Południowej, gdzie obecnie odmiana ta już nie występuje. Papryka ta jest łatwa w suszeniu i bardzo popularna jako przyprawa w stanie sproszkowanym. Papryka Cayenne już od tysiącleci znana jest ze swoich leczniczych właściwości i stosuje się ją przy takich dolegliwościach jak: problemy żołądkowe i układu krążenia, skurcze, reumatyzm, artretyzm, bóle głowy i zębów, nadmiar cholesterolu  i wiele innych.
Ma długość ok. 7-18 cm, szerokość ok. 1-1,5 cm; długa i smukła, czerwona, z ostrym końcem w kolorze od zieleni do jasnej czerwieni. W postaci surowej i suszonej używa się jej do sosów, zup, sałatek i dipów; sproszkowana - stosowana jest jako przyprawa.

Następnymi w kolejności pod względem ostrości są:
De Arbol (Skala Scoville'a: 15.000 ~ 30.000)  nazywana w Meksyku "pico de pajaro" - dziób ptaka lub "cola de rata" - ogon szczura. Długa i cienka papryka spokrewniona z papryką Cayenne. Również posiada intensywny czerwony kolor, przechodzący w brązowy. Jest jednak mniejsza i mniej ostra.

fot: http://imged.pl/

Chili de Arbol rosną na formacjach przypominających gałąź drzewa, osiągających wysokość do 1,2 m. Stąd nazwa papryki, która z hiszpańskiego oznacza drzewo. Sama papryczka jest smukła i zagięta. Tego rodzaju chilli rzadko używa się w postaci świeżej, najczęściej stosuje się postać suszoną lub zmielony susz. Służy do doprawiania i zaostrzania dań (jak np. zupy, sosy, gulasze) oraz do aromatyzowania oleju i octu

Chipotle (Skala Scoville'a: 5.000 ~ 8.000) nazywana także (Acorchado, Bola, Candelaria, Gorda, Jarocho, Morita ). Mają około 5-10 cm długości,  owoc ma stożkowy kształt, zaokrąglony na końcu. Nazwą tą są określane wędzone papryczki.

fot: http://www.chilipeppermadness.com/

Podobno wędzone chili było używane już w antycznej cywilizacji Indian zamieszkujących niegdyś tereny obecnego stanowiska archeologicznego Teotihuacan, niedaleko miasta Meksyk. Najbardziej znane są wędzone odmiany chili Jalapeno. Z 10 kg świeżych Jalapeno powstaje zaledwie 1 kg Chipotle. Poziom kapsaicyny wrasta wraz z jej zagęszczeniem.  Posiekaną używa się do zup, gulaszów, sosów, sals, może też być w całości marynowana lub faszerowana.


Serrano zwana Serrano seco i Serrano seco de Yucatan, w skali Scoville'a ma 8.000 ~ 22.000.
Swoją nazwę wzięła od hiszpańskiego słowa "serranias" co oznacza, że pochodzi z gór.

fot: http://www.specialtyproduce.com/

Hodowana była w górach północnego Puebla i Hidalgo w Meksyku. Po Jalapeno jest najczęściej używaną chili w Meksyku i USA. Owoc ma długość ok. 4-6 cm, szerokość 1,5 cm, o walcowatym kształcie z zaokrągloną końcówką, występuje w czerwonym lub zielonym kolorze.
Stosowana do guacamole, sals, świeżych sałatek i potraw pieczonych z owoców morza i jajek. Znane głównie w postaci marynowanej razem z marchewką i cebulą.

Znane z kuchni meksykańskiej Jalapeno ma SHU od 2 500 do 8 000. Papryczka nazwana została na cześć miasta Xalapa (Jalapa) znajdującego się w prowincji Veracruz.  Jalapeno jest najczęściej stosowanym chili w Meksyku i USA oraz jednym z najważniejszych warzyw w kuchni meksykańskiej.

fot: https://www.windowssearch-exp.com

Zawdzięcza to swojej umiarkowanej ostrości oraz wielu sposobom na jakie może być spożywana: suszona, mielona, surowa, marynowana, pieczona, wędzona itp.  Owoc ma około 5-9  cm długości, szerokość ok. 3,5 cm, dojrzały przybiera kolor od żółto-zielonego do jasno-czerwonego. Stosuje się ją do sosów, zup, dipów, nadzień, a także do marynowania i faszerowania

Następna w skali ostrości jest papryczka Pasilla (Chilaca) posiada ostrość od 1.000 do 4.000 SHU. Znana jest także pod nazwą "chile negro". Nazwa z hiszpańskiego oznacza „rodzynek” i nawiązuje do jej pomarszczonej powłoki i ciemnego koloru.

fot : http://www.marxfoods.com/

Jest składnikiem tradycyjnych potraw meksykańskich, takich jak: mole i enchilada. Owoc ma ok. 15-25 cm długości i ok.5 cm szerokości.

Papryczka Poblano posiada ostrość od 1.000 do 1.500 SHU.

fot: http://www.publicdomainpictures.net/

Wysuszona Poblano nazywana jest Ancho lub Chili Ancho. Nazwa „Ancho” oznacza ”szeroki” i nawiązuje do kształtu owoców tej odmiany. Stanowi składnik wielu tradycyjnych meksykańskich potraw.  Owoc ma ok. 10-15 cm długości i 6-7 cm szerokości.

fot. http://www.chilipeppermadness.com/

We włoskim Portofino znajduje się restauracja „La Terrazza”.
Należy ona do kategorii lokali, które oferują nie tylko pyszne dania, ale także niezapomniane widoki. W latach 50. i 60. bywali tutaj Edward VIII z Wallis Simson, gwiazdy Hollywood oraz intelektualiści. Elisabeth Taylor szczególnie upodobała sobie spaghetti z sosem z trzech rodzajów pomidorów, które zresztą nazwano jej imieniem.


Przepis jest bardzo prosty. Jedyne o czym musicie pamiętać to, że marynatę należy przygotować 24 godziny wcześniej. Nie zajmuje to wiele czasu, a makaron jest wyborny!

SPAGHETTI ELISABETH TAYLOR (składniki na 2 osoby):
• ok. 160 – 200 g spaghetti
• 250 g pomidorów – najlepiej dwóch lub trzech rodzajów, w tym koniecznie koktajlowych
• 10 listków bazylii
• 2 ząbki czosnku
• 1 peperoncino
• 3 łyżki oliwy z oliwek
• sól
Pomidory należy sparzyć w gorącej wodzie, ostudzić i obrać ze skórki. Następnie trzeba pozbyć się pestek z miąższem, pokroić na połówki lub w kostkę, w końcu odsączyć na sitku. Przełożyć je do słoika lub innego zamykanego naczynia, dodać dwa ząbki czosnku, peperoncino, bazylię oraz oliwę z oliwek. Wszystko wymieszać, zakręcić słoik, odstawić na 24 godziny do lodówki.
Następnego dnia najlepiej wyjąć marynatę z lodówki trochę wcześniej, żeby nie była zbyt zimna. Makaron ugotować zgodnie ze wskazówkami na opakowaniu, odcedzić, dodać do sosu, posolić i wymieszać. Na koniec posypać wszystko świeżą bazylią. Podawać natychmiast, pamiętać o parmezanie.

Gorzki smak czekolady doskonale komponuje się z malinami.



Tekst. Anna Klara Otwinowska, zdjęcia Damiano Art

pizza po włosku

pizza po amerykańsku

tekst Anna Klara Otwinowska zdjęcia DamianoArt, podsloncemitalii.pl