Partnerzy wystawy:

Dior

Mielżyński Wine Bar

MSL Group

Sephora

Fit Specialist Recruitment

Mokobelle

Dr Irena Eris Hotele SPA

Glow.pl

Pierwsza znacząca sprzedaż w domu aukcyjnym „Bukowskis” miała miejsce w 1873 roku, kiedy na sprzedaż została wystawiona jedna z kolekcji króla Karola XV. Po śmierci Bukowskiego w 1900 roku jedyna jego spadkobierczyni - córka Maria urodzona i wychowana w Sztokholmie, przeniosła się do Polski. Sprzedała firmę bankierowi Alfredowi Bergowi, który zapłacił niemałe pieniądze za prawo zachowania nazwiska założyciela w nazwie domu aukcyjnego. Właściciele od lat się zmieniają, ale dom aukcyjny ciągle działa pod nazwą Bukowskis.

Jedną z najbardziej spektakularnych aukcji z początku XX wieku była sprzedaż zbiorów Christiana Hammera w pięciu przetargach. Wśród kupujących była hrabina Wilhelmina von Hallwyl, założycielka Hallwylska Musset. W latach 20 XX wieku dom aukcyjny Bukowskis miał wyłączność na sprzedaż akwafort Andera Zorna. Akwaforty te zostały uznane jako zabezpieczenie kredytów bankowych i były notowane na giełdzie.

Z czasem Bukowskis stał się największym domem aukcyjnym w Skandynawii. Ma obecnie status dostawcy dwory królewskiego (kunglig hovleverantör). Oferta obejmuje różnorodne przedmioty, jak antyki, design, dzieła sztuki i artykuły dekoracyjne.Licytowane przedmioty można przedtem obejrzeć w salonach wystawowych domu.
Siedziba Bukowskis znajdują się w Sztokholmie z oddziałami w Helsinkach w Finlandii, w Göteborgu i Malmö, Norrköping w Szwecji Firma posiada przedstawicieli w całej Europie, USA i Azji. Kupujący z całego świata mogą uczestniczyć w licytacjach telefoniczne, przez internet lub osobiście.

„My wszyscy i tu coś zobaczymy, tam coś usłyszymy. I już dalej, dalej. Następna ulica, następne miasto, tłumy przepływają obok nas, jak rzeki, twarze pojawiają się na moment, znikają jak fale, coraz to inne i zarazem takie same, nieprzerwane migotanie tanich obrazów przed naszymi oczami (…). Jak zatrzymać ten niekończący się show świata i jak przysiąść pod drzewem i oddać się rozmyśleniom” Kapuściński[14]

Fotografia
         
            „W turystyce zawsze się liczyły wrażenia wzrokowe” Urry

Gdyby fotografia nie została wynaleziona około 1840 roku, a następnie rozpowszechniona za sprawą tanich aparatów Kodaka, (amatorska kamera migawkowa zwana Kodak nr 1) współczesne doświadczenie turysty byłoby zupełnie czymś innym niż jest. (West, 2000). Fotografia, początkowo wzbudziła sprzeciwy, bo bano się uproszczenia sztuki.  Związana z tym jest pewna anegdota, gdy Picasso podróżował pociągiem, jego współpasażer zapytał, dlaczego maluje tak zdeformowanych ludzi, skoro w rzeczywistości tacy nie są? W odpowiedzi Picasso poprosił, żeby ten pokazał mu zdjęcie swojej żony i zapytał „ czy w rzeczywistości Pańska żona jest taka mała i czarno-biała?” Wraz z popularyzacją fotografii cyfrowej na przełomie XX i XXI wieku, zaczęto doszukiwać się w niej zjawiska przełomowego. Na pewno nie da się ukryć, że pod względem popularności, łatwości obsługi i obróbki, oraz niskich cen – jeszcze nigdy fotografia nie była tak bliska ludziom.
Urry wymienia obok postmodernistycznego doświadczenia zbiorowego, także doświadczenie romantyczne. Jednak i to doświadczenie nie podlega już na bezpośredniej percepcji rzeczywistości – objawia się to w fotografii. Turyści przestali podziwiać widoki, tylko wyidealizowane przedstawienie z widokówek i folderów, przewodników turystycznych, czy stron internetowych. Kiedy okazuje się, że rzeczywistość wygląda inaczej, turysta przepycha się przez tłum stojący na tarasie widokowym, aby zrobisz zdjęcie jak z pocztówki czy foldera reklamowego, pokazując wyidealizowaną rzeczywistość. Wyidealizowana rzeczywistość pozostaje w pamięci wypierając tą prawdziwą, jest tym, co naprawdę zobaczył. Potwierdzają to badania empiryczne przeprowadzone przez Crawshaw, Urry  (1997). [12]

„Turystyka jest prototypem post modernizmu, bo w specyficzny dla niego sposób łączy wizualność, estetykę, komercje i popularność” Urry [13]

Modernizm powątpiewał w trafność przedstawień rzeczywistości, wraz z ogromną popularyzacją fotografii w ponowoczesności, tak jak i sama epoka, w której fotografia rozwinęła się, stawia ona pod znakiem zapytania samą rzeczywistość.

„My wszyscy i tu coś zobaczymy, tam coś usłyszymy. I już dalej, dalej. Następna ulica, następne miasto, tłumy przepływają obok nas, jak rzeki, twarze pojawiają się na moment, znikają jak fale, coraz to inne i zarazem takie same, nieprzerwane migotanie tanich obrazów przed naszymi oczami (…). Jak zatrzymać ten niekończący się show świata i jak przysiąść pod drzewem i oddać się rozmyśleniom” Kapuściński[14]

Podróżnik tak samo jak odbiorca mediów jest pod ciągłym obstrzałem różnorodnych informacji płynących do mózgu odbiorcy, jak i multisensorycznych przekazów. Dochodzi do nakładania się na siebie informacji, czy też do zagłuszania pewnych komunikatów, kosztem innych, co prowadzi do wzmocnienia lub osłabienia danego przekazu.[15]
Czyżby sposobem na ogarnięcie tej ilości informacji była rejestracja podróży? kKiedyś podróżnik spisywał swoją podróż w postaci dziennika, dziś chce ją utrwalić za pomocą fotografii.

„Świat przechodził i zapadał się gdzieś za niewidzialnym horyzontem, zostawiając w mojej pamięci, tylko ulotne ślady, które szybko zacierały się i ginęły. Nie myślałem wtedy, że moje problemy rozwiąże kiedyś fotografia.” Ryszard Kapuściński [16]

Czy zatem czas tekstów podróżniczych, skończył się? Czy tekstolaria zostały zastąpione przez ikonolatrię, w postaci fotografii?
Fotoreporter, podróżnik Ryszard Kapuściński, pisał o fotografii, jako o akcie magicznym.
 „Fotografowanie jest nie tylko czynnością mechaniczną - jest to również akt magiczny. Oddajesz mi swój wizerunek, którego od tej chwili staję się współwłaścicielem. Twoja twarz nie jest już twoją wyłącznie; zrobiłem jej zdjęcie i tym samym wszedłem w posiadanie jej cząstki ¬wiernej kopii, negatywu. Z tego negatywu mogę zrobić dowolną ich liczbę. Mogę skazać cię na niebyt, jeżeli retuszem usunę ją z grona innych, wśród których widniała na zdjęciu. Albo odwrotnie - mogę cię unieśmiertelnić, usuwając retuszem wszystkie inne twarze, a pozostawiając tylko twoją. Mogę właściwie zrobić wszystko - dać dowód, że żyłeś, lub też pokazać, że nigdy cię nie było.[17]
Fotograf podporządkowuje sobie fotografowany obiekt, [18] określając tą zależność, jako relację władzy – wiedzy. Dzięki fotografii można zapanować nad obiektem wizualnie, przejąć nad nim kontrolę.
Urry mówi,, że fotografia tylko na pozór odzwierciedla rzeczywistość. Zdęcie nie jest komentarzem, opisem do otaczającej nas rzeczywistości, jest rzeczywistością w kawałkach, miniaturowymi fragmentami świata. Fotografia stała się dowodem, że coś naprawdę się wydarzyło. Fotografia przecież nie kłamie.[19] Dr. Waldemar Kuligowski antropolog z UAM w Poznaniu: „zdjęcia są jak konserwanty dające trwałość ulotnym zdarzeniom. Stąd urlopy sfilmowane od rana do nocy, jako dowody dobrej zabawy, fotografowie uganiający się po kościołach podczas ceremonii, wreszcie cyfrówka na porodówce i flesz wycelowany w niemowlę. Nic w tym złego, ale warto zdać sobie sprawę, że po drugiej stronie obiektywu jesteśmy obserwatorami, nie uczestnikami. Nie angażujemy się, nie przeżywamy, tylko kadrujemy, podglądamy i wypatrujemy lepszych ujęć.”[20]

W dodatku ogląd ów wart jest barbarzyńcy. „ Nie mają zupełnie czasu na oglądanie, tak bardzo pochłonięci są fabrykowaniem kopii. Włochy zobaczą wtedy, gdy będą u siebie, kolorowe, ruchome obrazy, które nie będą w niczym odpowiadały rzeczywistości. Nikt już nie ma ochoty studiować rzeczy bezpośrednio. Mechaniczne oko niezmordowanie płodzi cienkie, jak błona wzruszenia.”Herbert [21]

Fotografia to zgodnie z koncepcją Thorsteina Veblera „konsumpcja na pokaz” symbol statusu społecznego, jest dowodem rzeczowym bytności i „skonsumowania widoku”, jest elementem obrzędu „konsumpcji na pokaz”. Stała się ona ulepszeniem rzeczywistości. Autor, tak dobiera ujęcie, kadruje, że pokazuje tylko to, co według niego jest piękne. Rozwój fotografii w stronę fotografii cyfrowej i jej dostępność, umożliwia poprawianie zdjęcia przez każdego użytkownika aparatu fotograficznego. Obecnie w aparatach i telefonach komórkowych są wgrane programy umożliwiające poprawkę zdjęcia zaraz po jego zrobieniu. Bardzo łatwo jest upiększyć i ulepszyć rzeczywistość, krajobraz bez tłumów, śmietnisk, samochodów, czy drutów wysokiego napięcia. Obecnie fotografem może być każdy.  Przez fotografię zmieniła się też sama podróż, zaczęła ona bowiem, nadawać podróży strukturę, być pretekstem, żeby gdzieś pojechać, gdzieś się zatrzymać, zrobić zdęcie opublikować na mediach społecznościowych i ruszyć dalej. Nie wolno turyście ominąć jakiejś znanej atrakcji turystycznej, bo zabraknie dokumentacji fotograficznej z tego miejsca. Turystyka stała się poszukiwaniem fotogenicznych obiektów, podróż zaś strategią pozyskiwania zdjęć, a zatem materializacją i prywatyzacją wspomnień. Urry twierdzi, że turystyka jest uwikłana w koło hermeneutyczne (w rozumieniu Heideggera), wakacje są po to żeby zobaczyć widoki znane z folderów biur podróży, programów telewizyjnych, pocztówek, zdjęć znajomych. Podczas wakacji turyści je odnajdują i samodzielnie fotografują, a po powrocie pokazują je sobie nawzajem, zamieszczają na witrynach internetowych, są to zdjęcia tego, co widzieli już przed wyjazdem.[22] Obecnie turysta sam organizujący swoją podróż, jest w stanie „przeżyć” wyprawę zanim pojedzie w dane miejsce, chcąc wspiąć się na jakiś szczyt na końcu świata, może zobaczyć całą trasę nakręconą przez innych, zamieszczoną na stronach internetowych danego miejsca [23] przeczytać  wspomnienia i relacje, pooglądać zdjęcia, podzielić się  swoimi wątpliwościami, dopytać o każdy etap swojej planowanej podróży.
Obecnie, godne zobaczenia staje się wszystko, co zostało już sfotografowane. Kształt podróży zaczęła nadawać fotografia. Podróż staje się poszukiwaczem „widoków”, które warto zobaczyć. Zdjęcia zmieniają opór natury w coś znajomego i bliskiego, coś, co można wziąć do ręki i powspominać. W ten sposób aparat fotograficzny daje nam pewną kontrolę nad wizualnym aspektem naszej kultury (Wilson, 1992, s 122, za Urry)[24]. Przyrodę, obiekty, ludzi, których spotkaliśmy zamieniamy w przedmioty, które można sobie przekazywać z rąk do rąk. Stają się ozdobą wnętrz, budulcem wspomnień i pożywką dla wyobraźni. (Space, Holland, 1991, Taylor, 1994, za Urry)[25]
Fotografie są też przeciwieństwem, zakłamaniem wspomnień, bo fotografie rzadko odzwierciedlają całą prawdę. Ktoś pokazuje nam zdjęcie umorusanego dziecka gdzieś z bezdroży Peru, my widzimy tylko ładne dziecko, o ciekawych egzotycznych dla nas rysach twarzy, nie widzimy, otoczenia, brudu, nędzy, śmietniska, bo zdjęcie przedstawia tylko fragment z widzianego przez jego autora obrazu. Oderwana od kontekstu twarz dziecka.

„Nasze plugawe społeczeństwo zapadło w narcystyczny trans dzięki wynalezionej przez Daquuerre’a taniej metodzie rozpowszechniania pogardy dla historii” Baudelaire

Aparat fotograficzny jest narzędziem logicznym, definiującym przedmioty, „ jest narzędziem tworzenia nazw”, dzięki któremu możemy klarowniej myśleć. „ Aparat jest tak atrakcyjnym przedmiotem rozważań filozoficznych, właśnie dlatego, że tworzy pojęcia. Jego atrakcyjność nie polega na tym, że lepiej dzięki niemu widzimy i działamy inaczej niż uprzednio, ale interesujące jest to, że dzięki niemu klarowniej (częściej) myślimy.[26] (Flusser, 2004).
Wzrost popularności fotografii w XIX wieku to wzrost percepcji wizualnej i gwałtowny wpływ na kształtowanie się wizualnego doświadczenia turysty. (Susan Sontag, 1986, s 56, za Urry)[27]. Fotografia wiąże się z postacią flaneura, mówi się o niej, jako o przedłużeniu oka flaneura z klasy średniej. XX wieczny fotograf w przeciwieństwie do flaneura interesuje się wszystkim, każdym napotkanym obiektem, zdarzeniem i osobą. Jest jednocześnie patrzącym i widzianym. Sam też jest fotografowany. Bycie fotografem stało się elementem podróży i turystyki. „Kiedy świat stał się Heideggerowskim światoobrazem – skończył się czas, „posiadania obrazu”, to „obraz nas posiadł„ (Flusser, 2004). Człowiek widzi w obrazach tylko „zamrożone wydarzenia”, nie poddaje ich skanowaniu, jakiejkolwiek analizie. Flusser w swojej książce „Ku filozofii fotografii” pokazuje nam jej niebezpieczne oblicze. Współczesny człowiek jest kontrolowany przez aparat, a nie odwrotnie.  Ta sytuacja, jaka powstała wraz z upowszechnieniem i rozwojem fotografii, Flusser nazywa „masyfikacją” – każdy człowiek jest w stanie zrobić zdjęcie, przez co staje się mnie obiektywny, jeżeli chodzi o odbiór fotografii. „Ten, kto potrafi pstrykać zdjęcie niekoniecznie musi umieć rozszyfrować fotografię”. Fotografia różni się od innych dzieł sztuki. Aby mieć dostęp do fotografii w formie wytwórcy jak i odbiorcy, nie trzeba spełnić żadnych sprecyzowanych kryteriów. Przeciętny człowiek za pomocą fotografii utrwala chwile ze swojego życia. Turysta, gdy czuje się zdezorientowany w nowym otoczeniu, w którym się znalazł i nie wie jak wykorzystać dany moment, przystaje i robi zdjęcie. Zdjęcie, szczególnie zdjęcia bliskich osób stały się bożkami i są przez ludzi niemal czczone. Człowiek zaczął czcić fotografię, jako „zaklinacz czasu”. Dzięki niej możemy powrócić do lat naszego dzieciństwa lub młodości. „Obrazy fotograficzne wyglądają nie tyle na taką interpretację, ile na wyrwane z rzeczywistości fragmenty świata, jej miniaturyzacji dostępnej dla każdego, kto ją wykona lub kupi” [28]

Otoczenie współczesnego człowieka jest przeładowane fotografią.  Crang w 1999 roku szacował 60 mld zdjęć rocznie, a od tego czasu, prawie każdy turysta przerzucił się na aparat cyfrowy. Tradycyjnym filmem małoobrazkowym można zrobić 36 zdjęć, aparatem cyfrowym na przeciętnym nośniku cyfrowym – parę tysięcy. „Aparaty usamodzielniły się do tego stopnia, że nasza rola sprowadza się do funkcji „pstrykacza”, który jest realizatorem programu zdeponowanego wewnątrz „czarnej skrzynki” (już nie prostej camery obscura), na tyle tajemniczej i nieprzejrzystej dla zwykłego użytkownika, iż może ona całkowicie nad nim panować. Przypomina to stary slogan Kodaka, „przyciśnij guzik, my zrobimy całą resztę” . Taki użytkownik to zwykły programator, dodatek do maszyny zaprogramowanej według skomplikowanego algorytmu i taki sam algorytm narzucającej człowiekowi” (Zawojski, 2006)[29]
Wakacje mają coraz mniej wspólnego z kolekcjonowaniem wspólnych rodzinnych wspomnień, a więcej z poszukiwaniem doraźnej przyjemności. Podróż staje się alternatywą turystyki, Ci, którzy nie umieją sami zorganizować wyjazdu, korzystają z coraz większej oferty biur podróży specjalizujących się trekkingu, trampingu, podróży ekstremalnej. Wyjazd nazywają  wyprawą, a sami marząc o dawnych podróżnikach starają się ich naśladować ubrani w najnowsze kolekcje sklepów podróżniczych, dźwigający ze sobą aparat cyfrowy lustrzankę z kilkoma obiektywami oraz kilka innych urządzeń, bez których nie mógliby się obyć. Zewnętrzne pamięci do zgrywania zdjęć, zapasowe baterie, komórki, kamery i wszystko to, dzięki czemu uda się udowodnić swój pobyt w danym miejscu. Anna Maj[30] wysuwa tezę, iż percepcja turystyczna zbliża się w coraz większym stopniu do percepcji odbiorców mediów. Technologiczne pomoce stały się nieodłącznym towarzyszem podróży coraz większej ilości podróżujących, telefony komórkowe, nadajniki wszyte w ubrania, elektroniczne przewodniki, c-peny, i-pody, laptopy, palmtopy, nagrywające wszystko kamery cyfrowe, aparaty cyfrowe, pamięci peryferyczne, „aż po GPS-y pomagające się odnaleźć zagubionemu turyście, czy po prostu określić swą pozycję na mapie za pomocą satelity.”
Sama organizacja podróży uległa zmianie. Podróż organizuje się przez Internet, samodzielnie się wybiera hotele, kempingi, środki podróżowania, sprawdza się pogodę w danym rejonie świata o danej porze roku, płatność odbywa się karta kredytową, turyści nie potrzebują już agenta podróży, przewodnika.

Czy współczesny turysta, chcący być podróżnikiem, z góry skazany jest na niepowodzenie? Czym w ogóle jest podróż prawdziwa? Zastanawia się Stanisław Burdziej.[31] Wymienia kilka charakterystycznych cech prawdziwego podróżnika: otwartość na inność, postawa pokory i szacunku wobec przyrody i ludzi, a co najważniejsze niezbędna podróżnikowi jest wrażliwość umiejętność zachwytu, zadziwienia kontemplacji i duża spostrzegawczość. Kapuściński w „Podróżach z Herodotem” pisał „ Tak naprawdę nie wiemy, co ciągnie człowieka w świat. Ciekawość? Głód przeżyć? Potrzeba nieustannego dziwienia się? Człowiek, który przestaje się dziwić jest wydrążony, ma wypalone serce. W człowieku, który uważa, że wszystko już było i nic nie może go zdziwić, umarło to, co najpiękniejsze – uroda życia.” Nawet, jeżeli turysta pomaga swojej pamięci fotografią to może i dobrze, po powrocie ma czas przeglądając zdjęcia, szykując opowieść dla innych, ma szanse przeżyć wszystko jeszcze raz i ułożyć w swojej pamięci. Na swojej stronie internetowej pasjonatka podróży napisała: „Będę szczęśliwa, jeśli za pomocą tych fotografii uda mi się przekazać, choć szczyptę magii, jakiej doświadczyłam podczas moich podróży. Mam tak wiele planów…”[32]. Stanisław Burdziej w swoim artykule w Dialogach Politycznych przywołuje fragment „Smutku tropików” Levi-Straussa. „Za kilkaset lat w tym samym miejscu inny podróżnik, tak samo zrozpaczony jak ja, będzie opłakiwał zniknięcie tego, co ja jeszcze mogłem widzieć, lecz czego nie potrafiłem dotrzeć” dalej pisze, „jeśli więc winę za nieautentyczność, podwójność świata ponosi epoka, to my jesteśmy jej nieodrodnymi dziećmi. Jak wszystkie procesy społeczne, także i globalizacja to nie wynik strukturalnego uwarunkowania człowieka: oblicze świata współtworzy – każdym swoim gestem – każda osoba ludzka? Powrót do podróży prawdziwej i do prawdziwego życia jest możliwy, o ile powstrzymamy dezintegracje świata, nauczymy się przystawać, by zaczerpnąć głęboki oddech i bacznie rozejrzeć się wokół siebie.” [33]
Czy dążymy w turystyce do postturystyki, gdzie człowiek jest całkowicie zdominowany przez media?
 Feifer (1985, s 269,za Urry) mówi o postturyście, jako o turyście postmodernistycznym, który otoczony mediami, nie musi wychodzić z domu, aby podziwiać obiekty turystyczne. Telewizja, wideo, Internet dostarczą mu te atrakcje do jego własnego domu.  Postturysta jest świadomy zmian i umie czerpać radość z wyboru. Postturysta jest wolny zarówno od ograniczeń „kultury wysokiej”, jak i od nieskrępowanej pogoni „za zasadą przyjemności”. Z łatwością przechodzi od jednego do drugiego i umie czerpać korzyść z kontrastu między nimi. Postturysta jest też świadomy, że bierze udział w grze, a nie w autentycznym doświadczeniu turystycznym; wie, że oglądając zabytki, nie odbywa podróży w czasie, kiedy zaś zwiedza lokalną wioskę wie, że nie jest niewidzialny i że spektakl, który ogląda odbywa się dla niego, za jego pieniądze. Zachowuje zdrowy realizm, wie, że zawsze będzie outsiderem (Feifer, 1985, s 271,za Urry).[34]